Mijn naam is Gera Alexe-Verrips. Ik ben geboren en getogen in Nederland, maar sinds 2006 woon ik in Codlea, een stadje in Roemenië.
Hoe het begon
In 1993 ging ik voor het eerst als vrijwilliger naar Roemenië. Wat ik daar zag, liet me niet meer los. De jaren daarna bleef ik terugkomen, steeds vaker en steeds langer. In 2006 nam ik de beslissing om er permanent te gaan wonen.
Wat begon als vrijwilligerswerk, is inmiddels mijn levenswerk geworden. Al meer dan 18 jaar woon en werk ik hier, en ik kan me geen ander leven voorstellen.
Mijn gezin
Ik ben getrouwd met Marius, een Roemeen die ik hier heb leren kennen. Samen hebben we twee kinderen: Sebastian en Karina. Zij groeien op tussen twee culturen en helpen regelmatig mee met het werk van de stichting. Soms laden ze dozen uit bij een transport, soms spelen ze met de kinderen die bij ons langskomen. Ons gezinsleven en het werk van de stichting lopen in elkaar over – en dat voelt goed.
Projecthuis Canaan
Het hart van ons werk is projecthuis Canaan in Codlea. Hier organiseren we maaltijden voor ouderen, vangen we kinderen op voor een weekend, en slaan we de hulpgoederen op die vanuit Nederland komen. Het is een plek waar mensen welkom zijn, waar geluisterd wordt, en waar we samen zoeken naar oplossingen.
Vraaggestuurd werken
Als je me vraagt hoe een gemiddelde werkdag eruitziet, dan is het eerlijke antwoord: die bestaat niet. Ik werk vraaggestuurd, wat betekent dat ik reageer op de hulpvragen die binnenkomen. De ene dag breng ik een oudere naar het ziekenhuis, de andere dag help ik een moeder met het zoeken naar therapie voor haar kind. Soms krijg ik ’s ochtends een telefoontje en staat mijn hele planning op z’n kop.
Het is soms pittig, maar het houdt me scherp. En het mooiste is: ik kan echt verschil maken in het leven van mensen die het nodig hebben.
Mijn droom
Mijn droom is dat de hulp die we bieden uiteindelijk niet meer nodig is. Of dat Roemenen het zelf kunnen doen. Ik deel graag mijn kennis en ervaring met iedereen die wil helpen – of dat nu Nederlanders zijn die iets willen betekenen, of Roemenen die zelf initiatieven opstarten.
Tot die tijd blijf ik doen wat ik doe: helpen waar ik kan, met de middelen die ik heb, voor de mensen die op mijn pad komen.